ARNAKI LILIKA
«Ζωγραφίζω εκεί όπου οι χάρτες τελειώνουν.»
Η Λιλίκα Άρνακη είναι συγγραφέας, ποιήτρια και ζωγράφος. Το έργο της κινείται ανάμεσα στη λυρική γραφή και στη ζωγραφική της ψυχής, με κεντρικούς άξονες την ελευθερία, την αξιοπρέπεια και το φως ως εσωτερική στάση ζωής. Μέσα από τον λόγο και τον καμβά, αναζητά την ουσία πέρα από τα όρια, τους ρόλους και τις επιβεβλημένες διαδρομές, δημιουργώντας ένα προσωπικό σύμπαν όπου η τέχνη γίνεται πράξη αλήθειας.
Η Ευθύνη του Φωτός – Περπατώντας πέρα από τους Χάρτες
Η τέχνη, για μένα, δεν είναι εντυπωσιασμός. Είναι αλήθεια.
Σε έναν κόσμο που ασφυκτιά κάτω από κανόνες και προκαθορισμένες διαδρομές, επιλέγω να μην βάλω “χωροφύλακα” στην πόρτα της ψυχής μου. Το φως δεν χρειάζεται άδεια για να υπάρξει· ξέρει τον δρόμο του. Αυτό που οφείλω εγώ είναι να μην το εμποδίσω με φόβους και όρια που δεν μου ανήκουν.
Η ευθύνη των πράξεών μας είναι ο σταυρός και τα φτερά μας. Είναι το τίμημα – και το δώρο – της ελευθερίας. Δεν αναζητώ το εύκολο χειροκρότημα, αλλά την εσωτερική συνέπεια: να στέκομαι ολόκληρη, χωρίς υπεκφυγές.
Περπατώ πέρα από τους χάρτες, ξυπόλυτη στο δικό μου δρόμο. Γιατί η ζωγραφική μου και ο λόγος μου δεν ζητούν επιβεβαίωση· ζητούν μόνο την ελευθερία να αναπνέουν στο φως. Και στο τέλος, η μόνη αληθινή πατρίδα είναι εκείνη που χτίζουμε μέσα μας, με τα υλικά της ψυχής μας.
Λιλίκα Άρνακη
Συγγραφέας – Ποιήτρια – Ζωγράφος
Εκείνη την ερώτηση την ακούμε συχνά. Όμως η Λιλίκα Άρνακη δεν την περιμένει. Δεν περιμένει κανέναν να της χαράξει το δρόμο, να της δώσει την άδεια να ζήσει, να δημιουργήσει, να αναπνεύσει.
Γιατί γνωρίζει κάτι βαθύτερο, κάτι αρχέγονο: η διαφορά δεν είναι κάτι που «κάνεις». Είναι αυτό που είσαι, όταν τολμάς να είσαι ολόκληρος ο εαυτός σου.
Όταν σκίζεις τους χάρτες που σου απλώνουν, όχι από άρνηση, αλλά από την αδάμαστη ανάγκη να νιώσεις την αλήθεια του χώματος κάτω από τα ξυπόλητα πόδια σου.Η Λιλίκα Άρνακη δεν ζητά χειροκρότημα.
Ζητά μόνο την αλήθεια, όπως η φλόγα δεν ζητά επιβεβαίωση, παρά μόνο τον αέρα να καίει.
Σε έναν κόσμο που συνεχώς προσπαθεί να μας χωρέσει σε κουτιά, εκείνη μας υπενθυμίζει ότι η ψυχή είναι ένας απέραντος ουρανός.
Ένας ουρανός που αναλαμβάνει τη νύχτα ολόκληρος, χωρίς υπεκφυγές.
Ένας ουρανός που φέρει ταυτόχρονα τον σταυρό της ευθύνης και τα φτερά της ελευθερίας.Και όταν διαβάσετε τους στίχους της, όταν δείτε τα έργα της, ή όταν απλώς την ακούσετε να μιλά για την Τέχνη και τη Ζωή, θα καταλάβετε.
Θα καταλάβετε γιατί η Λιλίκα Άρνακη δεν «κάνει» τη διαφορά.
Η Λιλίκα Άρνακη είναι η διαφορά. Είναι η ζωντανή απόδειξη ότι το φως ξέρει μόνο του πότε να μπει.
Λιλίκα Αρνάκη – Καλλιτεχνικό Προφίλ / Artist Statement
Ελληνικά:
Στέκομαι στη ρωγμή. Εκεί
όπου το βλέμμα δεν είναι μόνο παρατήρηση, αλλά πληγή που μιλά. Στα έργα
μου αναμετριέμαι με τη σιωπή, την εσωτερική φθορά, το σώμα ως ίχνος του
άρρητου.
Χρησιμοποιώ υλικά που έχουν ζήσει – ύφασμα, χαρτί, χώμα,
στάχτη, παλιές φωτογραφίες. Ό,τι η κοινωνία απορρίπτει, εγώ το
ανασταίνω. Η τέχνη μου είναι πράξη ανάσας και αντίστασης.
Δουλεύω
με το τραύμα, τη μνήμη, το αποτύπωμα. Το βλέμμα στον φακό δεν είναι
απλώς τεκμήριο· είναι μαρτυρία. Στη ζωγραφική, στη φωτογραφία, στην
ποίηση – μιλώ για όλα όσα σώπασαν.
Δεν με ενδιαφέρει η ωραιότητα.
Με ενδιαφέρει η αλήθεια του ασήμαντου. Η ουλή που έγινε σύμβολο. Η σκόνη
που θυμάται. Η γυναίκα που κοιτά.
Στέκομαι στη ρωγμή. Εκεί όπου το βλέμμα δεν είναι μόνο παρατήρηση, αλλά πληγή που μιλά. Στα έργα μου αναμετριέμαι με τη σιωπή, την εσωτερική φθορά, το σώμα ως ίχνος του άρρητου.
Χρησιμοποιώ υλικά που έχουν ζήσει – ύφασμα, χαρτί, χώμα, στάχτη, παλιές φωτογραφίες. Ό,τι η κοινωνία απορρίπτει, εγώ το ανασταίνω. Η τέχνη μου είναι πράξη ανάσας και αντίστασης.
Δουλεύω με το τραύμα, τη μνήμη, το αποτύπωμα. Το βλέμμα στον φακό δεν είναι απλώς τεκμήριο· είναι μαρτυρία. Στη ζωγραφική, στη φωτογραφία, στην ποίηση – μιλώ για όλα όσα σώπασαν.
Δεν με ενδιαφέρει η ωραιότητα. Με ενδιαφέρει η αλήθεια του ασήμαντου. Η ουλή που έγινε σύμβολο. Η σκόνη που θυμάται. Η γυναίκα που κοιτά.
English:
I stand in the crack. Where
the gaze is not just observation, but a wound that speaks. In my work, I
confront silence, inner decay, the body as a trace of the unspeakable.
I
use materials that have lived – fabric, paper, earth, ash, old
photographs. What society discards, I revive. My art is an act of breath
and resistance.
I work with trauma, memory, imprint. The gaze
into the lens is not mere documentation; it is testimony. In painting,
photography, poetry – I speak of all that remained silent.
I am
not interested in beauty. I seek the truth of the insignificant. The
scar that became symbol. The dust that remembers. The woman who gazes.
I stand in the crack. Where the gaze is not just observation, but a wound that speaks. In my work, I confront silence, inner decay, the body as a trace of the unspeakable.
I use materials that have lived – fabric, paper, earth, ash, old photographs. What society discards, I revive. My art is an act of breath and resistance.
I work with trauma, memory, imprint. The gaze into the lens is not mere documentation; it is testimony. In painting, photography, poetry – I speak of all that remained silent.
I am not interested in beauty. I seek the truth of the insignificant. The scar that became symbol. The dust that remembers. The woman who gazes.
EXHIBITIONS - TRIBUTES - DISTINCTIONS - AWARDS - INTERVIEWS
EXPOSITIONS - HOMMAGES - DISTINCTIONS - PRIX - ENTRETIENS
ΕΚΘΕΣΕΙΣ - ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ - ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ - ΒΡΑΒΕΙΑ - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

|



Η
ανταλλαγή βρομίζει
κάθε ανθρώπινη σχέση
κάθε συναίσθημα, κάθε σκέψη
Πρέπει να ξαναβρούμε την ευχαρίστηση,
του να δίνουμε.
Αλλάζοντας τον κόσμο από ανθρώπους αντικείμενα,
σε ψυχές αγάπης

έργο μου λινάτσα -ακρυλικά
Είμαι ένα παιδί με αθώα ψυχή .

'Αγρια η νύχτα παντού σκοτάδι
O ουρανός άδειος από αστέρια
NOVEMBER 2026
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΑΝΕΙΠΩΤΟΥ
Λιλίκα Άρνακη
Τέσσερις ανθρώπινες μορφές κουβαλούν στην επιφάνειά τους όσα δυσκολεύονται να γίνουν λόγος. Πτυχώσεις, ανοίγματα και τραχιές υφές μετατρέπουν το σώμα σε τόπο μνήμης. Το φως αποκαλύπτει τις ευάλωτες πλευρές τους, ενώ το κόκκινο δίνει ένταση στη σιωπή. Μαζί συνθέτουν μια αφήγηση για τη φθορά, την αντοχή και την προσπάθεια του ανθρώπου να παραμείνει ολόκληρος μέσα από τα θραύσματά του.
1. Η ΜΟΡΦΗ ΠΟΥ ΕΠΙΜΕΝΕΙ
Ο συμπαγής κορμός με το αφαιρετικό κεφάλι
Μια ανθρώπινη παρουσία στέκεται όρθια, με τα ίχνη της φθοράς ορατά επάνω της. Οι τραχιές επιφάνειες και οι πτυχώσεις της ύλης μιλούν για το βάρος της εμπειρίας και την επιμονή της ύπαρξης.
2. ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΤΥΧΕΣ
Ο γυναικείος κορμός
Το σώμα αποκαλύπτεται μέσα από την ύλη που το περιβάλλει. Οι διαγώνιες πτυχώσεις κρατούν μια κίνηση μετέωρη, ανάμεσα στην ανάγκη της προστασίας και στην επιθυμία της ελευθερίας.
3. ΤΟ ΑΝΕΙΠΩΤΟ ΦΛΕΓΕΤΑΙ Η μορφή με το κόκκινο στο πρόσωπο
Εκεί όπου αναζητούμε ένα πρόσωπο, αναδύεται μια κόκκινη εσωτερική ένταση. Το ανείπωτο αποκτά χρώμα και γίνεται φωνή, μέσα σε ένα σώμα που κρατά ακόμη τις λέξεις του.
4. ΤΟ ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΘΥΜΑΤΑΙ
Η λεπτή μορφή με το διάφανο κεφάλι
Σίτα, γάζα και κομμένα χαρτιά ενώνονται σε μια εύθραυστη ανθρώπινη παρουσία. Το φως περνά από τα κενά της, ενώ οι πτυχώσεις συγκρατούν τη μνήμη. Η μορφή στέκεται όρθια, με όσα κατόρθωσε να ενώσει.
OCTOBER 2026

Η ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΙΠΩΤΟΥ
- Το μελάνι απλώνεται στο χαρτί και αφήνει ίχνη ανθρώπινης παρουσίας. Μορφές πλησιάζουν, απομακρύνονται, γέρνουν κάτω από ένα αόρατο βάρος. Παραμένουν ανοιχτές στο βλέμμα, όπως οι μνήμες που αλλάζουν κάθε φορά που επιστρέφουμε σε αυτές.
- Απέναντι στη ρευστότητά τους, το κόκκινο αποκτά σαφή όρια: γίνεται κύκλος, τρίγωνο, ορθογώνιο. Άλλοτε μοιάζει με καταφύγιο και άλλοτε με φραγμό. Μέσα σε αυτή τη συνάντηση της αυστηρής γεωμετρίας με την αβέβαιη ανθρώπινη μορφή αναδύονται η εγγύτητα, η μοναξιά και η προσπάθεια να κρατηθούμε όρθιοι.
- Το λευκό ανάμεσά τους γίνεται χώρος για όσα δεν ειπώθηκαν — για την απόσταση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, για μια απουσία, για μια ανάσα που περιμένει.
23 — Η απόσταση ανάμεσά μας
Δύο παρουσίες αντικρίζονται. Ανάμεσά τους, το λευκό κρατά όσα δεν βρήκαν ακόμη τον δρόμο να ειπωθούν.
24 — Η μνήμη του φωτός
Ένας κόκκινος κύκλος ανατέλλει πίσω από τη σκοτεινή μορφή. Το φως παραμένει, ακόμη κι όταν η μνήμη κρατά μόνο θραύσματα.
25 — Το αθέατο βάρος
Μια μορφή γέρνει, σαν να κουβαλά κάτι που δεν φαίνεται. Στο περίγραμμά της συναντιούνται η κόπωση και η επιμονή της ύπαρξης.
26 — Κοινό καταφύγιο
Κάτω από την κόκκινη αιχμή, οι μορφές πλησιάζουν. Η συνύπαρξη γίνεται μια εύθραυστη υπόσχεση προστασίας.
27 — Ό,τι επιμένει
Η μορφή σκορπίζεται σε κηλίδες και γραμμές, αφήνοντας το ίχνος της στο χαρτί. Κάτι από την παρουσία της αντιστέκεται στην εξαφάνιση.
ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ Η ΥΛΗ ΘΥΜΑΤΑΙ
Εικαστική ενότητα της Λιλίκας Άρνακη
Οκτώ έργα συγκροτούν έναν κόσμο όπου το χαρτί, η γραφή και η ανθρώπινη μορφή συναντιούνται πάνω σε επιφάνειες που μοιάζουν να έχουν διασώσει τον χρόνο.
Αποσπάσματα έντυπου λόγου, ακανόνιστα περιγράμματα και επάλληλες υφές δημιουργούν το έδαφος από το οποίο αναδύονται πρόσωπα και σώματα. Οι γήινες και χρυσαφιές αποχρώσεις συνομιλούν με το μαύρο, ενώ οι κόκκινες παρεμβάσεις εισάγουν στιγμές έντασης, επαφής και ζωής.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο άνθρωπος: άλλοτε ως σκιά, άλλοτε ως βλέμμα, άλλοτε ως παρουσία ανάμεσα σε άλλες. Οι μορφές πλησιάζουν, επικαλύπτονται, απομακρύνονται. Μέσα από αυτές τις σχέσεις διακρίνονται η ανάγκη της επικοινωνίας, το βάρος της μνήμης και η προσπάθεια διατήρησης του προσωπικού προσώπου.
Τα αποκόμματα των εφημερίδων φέρνουν στο έργο τον δημόσιο χρόνο, την είδηση και τον θόρυβο της καθημερινότητας. Πάνω τους εγγράφεται ένας πιο εσωτερικός χρόνος: εκείνος του βιώματος, της απώλειας και της επιμονής.
Η ενότητα προσκαλεί τον θεατή να σταθεί κοντά, να ακολουθήσει τις γραμμές και να ανακαλύψει τις παρουσίες που αρχικά διαφεύγουν. Εκεί, ανάμεσα στα θραύσματα, η ύλη γίνεται τόπος συνάντησης με όσα εξακολουθούμε να κουβαλάμε.
ΣΩΜΑΤΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ
Εικαστικά βιβλία της Λιλίκας Άρνακη
Στα ανοιχτά αυτά βιβλία, η γραφή συναντά την ανθρώπινη μορφή. Πρόσωπα και σώματα αναδύονται ανάμεσα σε τυπωμένες λέξεις, χρωματικές επεμβάσεις και φθαρμένες επιφάνειες.
Η σελίδα γίνεται τόπος μνήμης, σύγκρουσης και συνάντησης. Κάθε βιβλίο κρατά τα ίχνη της προηγούμενης ζωής του και ανοίγεται σε μια νέα ανάγνωση: εκείνη του ανθρώπου που αναζητά τη θέση του μέσα στον χρόνο.
προτείνω τίτλους και μικρά κείμενα για κάθε έργο, με τη σειρά των δέκα φωτογραφιών.
SEPTEMBER 2026
Όταν το Μελάνι Γίνεται Μνήμη
Έργα με μελάνι πάνω σε παλιό χαρτί
της Λιλίκας Άρνακη
- Στα έργα μου το χαρτί δεν είναι μια ουδέτερη επιφάνεια.
- Έχει ήδη ζήσει. Έχει κιτρινίσει, έχει φθαρεί, έχει κουβαλήσει λέξεις, ιστορίες και ανθρώπινες σκέψεις. Πάνω σε αυτό το σώμα της μνήμης αφήνω το μελάνι να κινηθεί ελεύθερα — να απλωθεί, να πληγώσει, να αποκαλύψει και να γεννήσει νέες μορφές.
- Δεν ζωγραφίζω πρόσωπα με την παραδοσιακή έννοια. Αναζητώ τα ίχνη τους.
- Οι ανθρώπινες φιγούρες εμφανίζονται μέσα από πυκνές μαύρες μάζες, διαβρώσεις, αποτυπώματα και σιωπές. Άλλοτε μοιάζουν να αναδύονται από τα βάθη του χαρτιού και άλλοτε να βυθίζονται μέσα του. Είναι μορφές εύθραυστες και ταυτόχρονα επίμονες· υπάρξεις που παλεύουν να διατηρήσουν την ταυτότητά τους μέσα στη φθορά, στην απώλεια και στον χρόνο.
- Το μαύρο μελάνι δεν λειτουργεί μόνο ως χρώμα. Είναι σκιά, τραύμα, μνήμη, φόβος, αλλά και δύναμη. Καλύπτει τις παλιές λέξεις, χωρίς να τις εξαφανίζει. Τις μεταμορφώνει σε σώμα. Οι τυπωμένες σελίδες εξακολουθούν να μιλούν κάτω από τις μορφές, δημιουργώντας έναν διάλογο ανάμεσα σε όσα γράφτηκαν κάποτε και σε όσα δεν μπόρεσαν ποτέ να ειπωθούν.
- Οι φιγούρες δεν αφηγούνται μια συγκεκριμένη ιστορία. Κουβαλούν πολλές ιστορίες μαζί: τη μοναξιά, τη μητρότητα, την εξάρτηση, την απουσία, την αναμονή, τον εγκλωβισμό, την ανθρώπινη ανάγκη για επαφή. Στέκονται η μία απέναντι στην άλλη, αλλά συχνά παραμένουν τραγικά μόνες. Βρίσκονται κοντά, χωρίς πάντοτε να μπορούν να συναντηθούν.
- Επιλέγω να αφήνω το τυχαίο να συμμετέχει στη δημιουργία. Το μελάνι κυλά, απλώνεται και αντιστέκεται στον απόλυτο έλεγχο. Μέσα από αυτή τη διαδικασία γεννιούνται μορφές που δεν σχεδιάστηκαν εξαρχής, αλλά αποκαλύφθηκαν. Σαν να υπήρχαν ήδη κρυμμένες μέσα στο χαρτί και περίμεναν τη στιγμή που θα τις έφερνε στο φως.
- Δεν με ενδιαφέρει η τελειότητα της εικόνας.
- Με ενδιαφέρει η αλήθεια της.
- Το φθαρμένο χαρτί γίνεται δέρμα. Οι λέξεις γίνονται μνήμη. Το μελάνι γίνεται ανθρώπινη παρουσία. Και κάθε έργο μετατρέπεται σε έναν καθρέφτη, όπου ο θεατής δεν καλείται απλώς να αναγνωρίσει μια μορφή, αλλά να συναντήσει ένα κομμάτι του εαυτού του.
- Γιατί εκεί, ανάμεσα στο μαύρο και στο φως, δεν κατοικούν μόνο οι δικές μου μορφές.
- Κατοικούμε όλοι εμείς.
AUGUST 2026
Η τέχνη, για μένα, είναι η στιγμή που το μελάνι συναντά το χαρτί—χωρίς δεύτερες σκέψεις, μόνο με την ένταση της κίνησης.
Αυτή η σειρά έργων μου είναι μια εξερεύνηση στη γλώσσα του μαύρου και του λευκού. Δεν αναζητώ την τέλεια μορφή, αλλά την αλήθεια της χειρονομίας. Κάθε κηλίδα και κάθε χάραξη είναι ένα αποτύπωμα μιας εσωτερικής διαδρομής, μια προσπάθεια να δώσω σχήμα στο αόριστο.
Σας αφήνω να τα δείτε και να τα ερμηνεύσετε μέσα από τα δικά σας μάτια. Ποιο σας «μιλάει» περισσότερο;
JULY 2026
Η Δύναμη του Μελανιού πάνω στο Χαρτί:
Ένα Ταξίδι Αφαίρεσης και Συναισθήματος
Στη συλλογή μου, "Η Δύναμη του Μελανιού πάνω στο Χαρτί", εξερευνώ τα όρια της αφαίρεσης και της εκφραστικότητας, χρησιμοποιώντας ως κύρια μέσα το μελάνι και το χαρτί. Κάθε έργο είναι ένα μοναδικό ταξίδι, μια αυθόρμητη χειρονομία που αποτυπώνεται στην επιφάνεια του χαρτιού, αποκαλύπτοντας συναισθήματα, σκέψεις και βιώματα.
Το μελάνι, με τη ρευστότητα και την έντασή του, γίνεται το εργαλείο για να δημιουργήσω δυναμικές γραμμές, σκοτεινές κηλίδες και λεπτές αποχρώσεις. Η αλληλεπίδρασή του με την υφή του χαρτιού παράγει απρόβλεπτα αποτελέσματα, δημιουργώντας έναν διάλογο ανάμεσα στο τυχαίο και το ελεγχόμενο.Η επιλογή του χαρτιού ως υποστρώματος δεν είναι τυχαία. Η ευθραυστότητα και η ζεστασιά του χαρτιού προσφέρουν μια αίσθηση οικειότητας και ευαλωτότητας, ενισχύοντας τη συναισθηματική φόρτιση των έργων.
Με τη συλλογή "Η Δύναμη του Μελανιού πάνω στο Χαρτί", προσκαλώ τον θεατή να βυθιστεί σε έναν κόσμο αφαίρεσης και συναισθήματος, όπου το μελάνι και το χαρτί γίνονται τα μέσα για να εκφράσω την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης εμπειρίας.
Τίτλος: Μεταμορφώνοντας το τυπωμένο παρελθόν
Πειραματισμοί με μελάνι και μικτή τεχνική πάνω σε παλιά χειρόγραφα και σελίδες βιβλίων.
Η αντίθεση του μαύρου μελανιού με το κιτρινισμένο χαρτί δημιουργεί μια αίσθηση διαχρονικότητας.
Μέσα από την αφαίρεση και τις έντονες γραμμές, οι μορφές γεννιούνται πάνω σε κείμενα που μιλούν για το σώμα, την ψυχή και την καθημερινότητα. Μια εξερεύνηση των ορίων ανάμεσα στο ορατό και το κρυμμένο.
ΑΚΡΥΛΙΚΑ ΠΑΝΩ ΣΕ ΚΟΥΡΤΙΝΑ ΤΟΥ ΜΠΑΝΙΟΥ 115Χ115cm
ΛΙΛΙΚΑ ΑΡΝΑΚΗ: Η ΗΧΩ ΤΟΥ ΜΕΣΑ – ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΑΡΤΕΣ
Εισαγωγή: Η Φιλοσοφία της Ουσίας «Στέκομαι στη ρωγμή. Εκεί όπου το βλέμμα δεν είναι μόνο παρατήρηση, αλλά πληγή που μιλά. Στα έργα μου αναμετριέμαι με τη σιωπή, την εσωτερική φθορά, το σώμα ως ίχνος του άρρητου». Ως γυναίκα που εξερευνά τη σοφία της ζωής, η τέχνη μου πηγάζει από μια εσωτερική ανάγκη και όχι από μια προσπάθεια εντυπωσιασμού. Παραμένω πολίτης του κόσμου, διατηρώντας την ταπεινότητά μου.
Η Νέα Παρέμβαση: 150x150cm Ελευθερίας
Η επιλογή της κουρτίνας μπάνιου ως καμβά αποτελεί μια βαθιά πολιτική
πράξη. Χρησιμοποιώ υλικά που έχουν ζήσει – ό,τι η κοινωνία απορρίπτει,
εγώ το ανασταίνω. Σε έναν κόσμο που εγκλωβίζεται σε «Προγράμματα», εγώ
προτείνω το Όραμα.Τα Τρία Έργα - Μανιφέστο
Η Γεωγραφία της Ελευθερίας (Τα Πέλματα) «Ζωγραφίζω εκεί όπου οι χάρτες τελειώνουν». Αυτά τα πέλματα είναι η πορεία μου ως πολίτης του κόσμου. Δεν αναζητώ το χειροκρότημα, αλλά την αλήθεια του χώματος κάτω από τα ξυπόλητα πόδια μου. Είναι η πολιτική της κίνησης ενάντια στη στασιμότητα.
Η Απόδραση από το Φαινόμενο (Το Πρόσωπο & το Πλέγμα) Η ανθρώπινη μορφή πρωταγωνιστεί, παλεύοντας να αναδείξει τον καλά κρυμμένο εσωτερικό κόσμο. Το πλέγμα είναι ο περιορισμός, ο νόμος. Το πρόσωπο είναι η ζωή που δραπετεύει. Αναζητώ την ομορφιά της ουσίας πέρα από τις γραμμές και τις σκιές.
Η Βαλβίδα της Συνείδησης (Η Έκρηξη) Η τέχνη μου είναι μια «βαλβίδα συναισθηματικής απελευθέρωσης». Το κόκκινο και το μαύρο είναι η δική μου παρέμβαση: μια έκρηξη αυθεντικότητας ενάντια στον εντυπωσιασμό. Δεν δημιουργώ για να με δουν, αλλά για να βοηθήσω τον κόσμο να δει.
Η Κληρονομιά Αυτή η «Ηχώ» είναι η παρακαταθήκη μου. Όταν η εγγονή μου δει αυτά τα έργα, θέλω να καταλάβει ότι η τέχνη είναι η μόνη πατρίδα που χτίζουμε μέσα μας με τα υλικά της ψυχής μας. Η ευθύνη του φωτός είναι το τίμημα – και το δώρο – της ελευθερίας μας.
Lilika Arnaki Writer, Poet, Painter
ΧΑΡΑΚΤΙΚΑ
ΓΛΥΠΤΙΚΗ


ΤΙΤΛΟΣ: ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ !
Πολλοί χάνονται ανάμεσα
μιας ανώφελης πολυλογίας
ή μιας κουραστικής απεραντολογίας
δίχως να συναντούν την ουσία του ζητήματος.
Κάνουν κύκλους γύρω από ένα σημείο,
κουράζονται και κουράζουν
και ποτέ δεν φτάνουν στο κέντρο του προβλήματος.
Το γεγονός οφείλεται στη σύγχυση του νου,
που δεν ξέρει να ξεκαθαρίζει τις ιδέες του.
ΝΑ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙΣ ΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.
Λ.Α

Εάν επιθυμείτε να αγοράσετε κάποιο πρωτότυπο έργο, απευθυνθείτε κατευθείαν στον καλλιτέχνη
λινατσα ακρυλικα ο ανηψιος μου ΜΑΡΙΟΣ
Μήνες έχω να κάνω όνειρα
Ο γκιώνης σώπασε.
Νεράιδες και ξωτικά έρχονται να με πάρουν.
Μαγικές εικόνες με κλείδωσαν τη σκέψη.
Λησμονώ τον πόνο.
Δεν ακούω τον στεναγμό μου.
Πίσω δεν γυρίζω.
Ανοίγω το παράθυρο της ψυχής
πετάω στις γειτονιές του κόσμου.
Λ.Α

Translate This Page
